Werkplaats

 

Over mijn fascinatie met smeden
Toen ik dertien was leerde ik op de vrije school plaat “intrekken” tot een beker. vijl
 Toen vond ik het wonderlijk dat je materiaal ‘dikker kon slaan’ tenslotte worden de meeste dingen dunner als je er op slaat. Ik leerde steeds meer technieken met smeden. Ik heb geleerd mezelf in het materiaal te verplaatsen, hoe dit inzicht mij hielp ook het materiaal zelf te verplaatsen, door te voelen wat het doet en hoe het reageert op de bewerkingen die ik er op los laat. En naarmate de vaardigheid door mijn handen ‘herkend’ worden, worden mijn mogelijkheden groter.
En dan ga ik me afvragen, waar de beperkingen in het materiaal liggen. Is het mogelijk metaal te boetseren als klei? Ik vind het altijd een plezierig beeld me voor te stellen dat het materiaal geen beperkingen heeft. Dat ik beperkt ben, in mijn vaardigheden, of in mijn fantasie. Gelukkig is de mens constant in beweging en kunnen we onze grenzen verleggen, veranderen. En terwijl ik vervorm, vervorm ik het metaal. Met mijn handen. Met mijn gereedschap.En dan kom ik tot de conclusie dat de enige echte beperking over wat wel en niet kan tijd is. Het enige wat ik kan doen, is wat ik kan met de tijd die me gegeven is. Mijn best. Dat heb ik gedaan en probeer ik te blijven doen.
 
 smidse